Περι καπιταλισμού και ανταγωνισμού….


Καθώς γράφω αυτό το άρθρο στο χαζοκούτι γίνετε συζήτηση περί αποτελεσμάτων των εκλογών. Ναι και να μην βλέπεις το χαζοκούτι ακούγεται ο ήχος… Όταν ακούω περί πολιτικής αυτόματα μου έρχονται οι παρακάτω σκέψεις όπου θα γράψω παρακάτω.

Θυμάστε όταν ψηφίστηκε το δεύτερο μνημόνιο? Όπου καιγόταν η Αθήνα? Αυτό μου έδωσε ξεκάθαρο το μήνυμα πως το κοινοβούλιο είναι ένας ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ αντί να κάνει αυτό όπου θέλει ο λαός κάνει το αντίστροφο. Αντί να προστατεύει το βοιωτικό επίπεδο των πολιτών βοηθά άλλα άτομα πχ Καπιταλιστές να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, δανειστές όπως το ΔΝΤ . Αυτό μου έφερε κάτι όπου διδάχτηκα στο Τει Λαμίας  στο μάθημα «Εισαγωγή στην φιλοσοφία» με τον καθηγητή Βασίλη Γρόλλιο όπου μας έκανε εκτενή μαθήματα περί του Μarx. Και είπε για κάτι όπου λέγετε διαλεκτικός υλισμός. (Προσέγγιση Holloway – Adorno)

Σύμφωνα με αυτόν οι Θεσμοί όπως κράτος, αστική μορφή «Δημοκρατίας», χρήμα θεωρούνται ως μορφές – εκφράσεις του φαινομένου όπου είναι ο τρόπος ικανοποίησης των αναγκών μας όπου είναι κυρίως η Εξαρτώμενη Μισθωτή Μορφή Εργασίας. Όπου σε αυτήν τα αγαθά δεν παράγονται με δημοκρατικό τρόπο. Βασικά δεν έχει καθόλου λόγο στο πως παράγετε το προϊόν. Προσοχή το φαινόμενο και η ουσία δεν είναι ανεξάρτητες ένοιες αλλά το φαινόμεναο εκφράζει την ουσία

Δε πρέπει να δουλεύεις όσο ποιο εντατικά γίνεται (δεν νομίζω το αφεντικό να μην σας έβαλε τις φωνές επειδή λουφάρατε στην δουλειά) διότι ανταγωνίζεται (άλλο ανταγωνισμός και άλλο συναγωνισμός όπου υπάρχει στους ολυμπιακούς αγώνες και στον αθλητισμό) τους υπόλοιπους καπιταλιστές για να βγει μπροστά στον ανταγωνισμό. Και επειδή ο καπιταλιστής έχει αγοράσει την εργατική σου δύναμη και πρέπει να βγάλει κέρδος από αυτήν.

Δηλαδή ο καπιταλισμός (το τρέχον οικονομικό σύστημα) βασίζετε στον ανταγωνισμό. Για να κατανοήσετε το πως βλέπω τον ανταγωνισμό θα σας πω μια ιστορία:

«Ήταν 2 γείτονες όπου ο είχαν από έναν γάιδαρο, και μετέφεραν φορτία. Έστω ότι τους λένε Μπάμπη και Γιάννη. Ο γάιδαρος του Μπάμπη ήταν ποιο δυνατός από αυτού του Γιάννη και προτιμούσαν περισσότερα άτομα για να μεταφέρει φορτία, διότι μπορούσε να μεταφέρει περισσότερα. Έτσι ο Γιάννης ήταν στεναχωρημένος. Έτσι ζήτησε βοήθεια από τον Θεό.

Ο Θεός άκουσε τις προσευχές του και τον ρωτά: «Πως θες να σε βοηθήσω θες να σου δόσω ποιο δυνατό γάιδαρο?»

Και ο Γιάννης απαντά: «Όχι θέλω να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα»

»

Άμα ο Γιάννης δεν ανταγωνιζόταν αλλά συναγωνιζόταν τον Μπάμπη θα δεχόταν το δώρο του Θεού και δεν θα ζητούσε να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα. Αλλά αυτό θα τον εμπόδιζε να μεγιστοποιήσει το κέρδος του διότι κάποιο μέρος της αγοράς θα το έπαιρνε ο Μπάμπης. Αλλά με το να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα ο Γιάννης λόγο ότι θα είχε το μονοπώλιο θα είχε ολόκληρη την αγορά έτσι θα μεγιστοποιούσε το κέρδος του.

Άρα βλέπουμε ότι στον καπιταλισμό υπάρχει η έννοια μεγιστοποίησης των κερδών και όχι απλά βγάζω ένα κέρδος για να έχω να ζήσω. Αυτό είναι προς όφελος του συνανθρώπου αν είναι κερδοφόρο το να βοηθάς το συνάνθρωπό σου. Δηλαδή στο προσκήνιο δεν έρχονται οι ανθρώπινες ανάγκες αλλά η μεγιστοποίηση του κέρδους. Γι αυτό υπάρχει και traffiking και εμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Λόγο ότι είναι κερδοφόρα και επιτρέπουν στο να μεγιστοποιείς τα κέρδη σου. Αλλά αυτά δεν ωφελούν το συνάνθρωπό ούτε την κοινωνία και δεν βοηθούς στο να ικανοποιήσεις τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Επίσης το αν έχεις να ικανοποιήσεις τις βασικές σου ανάγκες (παιδεία, υγεία, τροφή, στέγη, κοινωνικότητα) τι να το κάνεις το Cayenne, σάμπως θα μπορείς να το γκαζώνεις στον δρόμο, άχρηστο σου είναι.

Άρα οι ιδέες και γενικά οι ανθρώπινες δραστηριότητες πρέπει να μετατρέπονται σε χρήμα και να σου επιτρέπουν να μεγιστοποιείς τα κέρδη σου. έτσι ιδέες όπως οικολογία, ελευθέρου λογισμικού, πρέπει να γίνονται σε βαθμό και τρόπο όπου σου επιτρέπουν να μεγιστοποιείς τα κέρδη σου. Όπου σημαίνει ότι δεν εκφράζονται στο πλήρες βαθμό. Και άμα πάψουν να μεγιστοποιούν τα κέρδη παύουν και να υφιστανται.

Ακόμη υπάρχουν και χειρότερα: Ας υποθέσουμε ότι ένας εργαζόμενος εργάζεται σε μια εταιρεία όπου πουλάει πουκάμισα και σε πληρώνει κανονικό 8ωρο. Ο μισθός σου όμως θα πρέπει να αντιστοιχεί στην αξία εργασίας 7 ωρών 6 ωρών και όσο του δυνατόν λιγότερου χρόνου εργασίας. Αυτό το πετυχαίνεις με το να εργάζεσαι όσο ποιο γρήγορα και εντατικά γίνετε. Δηλαδή να παράγεις ένα πουκάμισο όσο ποιο γρήγορα γίνετε. Η διαφορά της πραγματικής αξίας από αυτό του πόσο σε πληρώνει πρέπει να είναι η μέγιστη δυνατή και, σύμφωνα με τον Marx, ονομάζετε υπεραξία. Και όσο ποιο εντατικά εργάζεσαι τόσο ποιο πολύ μεγιστοποιεί το κέρδος ο καπιταλιστής.

Έτσι από την ιστορία και το παράδειγμα καταλαβαίνουμε ότι ο καπιταλισμός απαλλοτριώνει τον άνθρωπο τον καθιστά ή «βαμπίρ με ακόρεστη δίψα μεγιστοποίηση κέρδους» ή γρανάζι μιας μηχανής όπου επιτρέπει στα βαμπίρ να ικανοποιούν την δίψα τους. Αυτό δεν σημαίνει, σύμφωνα με τον Holloway, ότι ο καπιταλιστής είναι κακός άνθρωπός, μπορεί να είναι και ο ποιο άγιος άνθρωπος του κόσμου, αλλά απαλλοτριώνεται. Δηλαδή σε αναγκάζει να γίνεσαι απάνθρωπος, συ υποβιβάζει την ανθρωπιά σου και είτε σε κάνει κομμάτι μια μηχανής είτε ένα τέρας (μπορείς να θεωρήσεις τα βαμπίρ σαν τέρατα).

Ακόμη από τις τελευταίες χρονιές καταλαβαίνουμε ότι ο καπιταλισμός έχει απότομα σκαμπανεβάσματα, σε μπορεί να έχει κρίσεις με δραματικές επιπτώσεις στον άνθρωπο Πχ πείνα, φτώχεια, ανεργία κλπ κλπ… Άρα θα πρέπει ο εκάστοτε καπιταλιστής θα πρέπει να βγάζει εδώ και τώρα αυτό το picosecond (πάρα μα πάρα πολύ μικρό κλάσμα του δευτερολέπτου) το μέγιστο δυνατόν κέρδος. Με ποιο δυσμενείς επιπτώσεις πχ. εξάντληση των φυσικών πόρων της γης.

Άρα εφόσον εκ των πραγμάτων ο καπιταλισμός σε κάνει να στρέφεσαι στα κέρδη και όχι στον συνάνθρωπό σου γιατί να τον αποδεχθώ; Επίσης αυτό όπου εκφράζετε η ουσία βλέπω να είναι κάτι το οποίο να μην λειτουργεί εις όφελος δικό μου αλλά κυρίως και του συνανθρώπου μου γιατί  να το θεωρήσω να κάτι καλό; Γιατί να μην αναζητήσω κάτι καλύτερο; Γιατί να θέλω να υπάρχει κράτος και αν είναι αυτό που νοιάζεται για τους λίγους και όχι για όλον τον κόσμο; Γιατί να δεχθώ το τρέχων οικονομικό σύστημα εφόσον δεν είναι επικεντρωμένο στον άνθρωπο; Γιατί να δεχθώ το σύστημα και τους θεσμούς όπου θα με κάνει φτωχό και ίσως να με σκοτώσει επειδή δεν θα έχω πρόσβαση σε βασικά αγαθά;

Προσωπικά θεωρώ ότι χρειαζόμαστε ένα σύστημα Human oriented δηλαδή στραμμένο προς τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι Profit Οriented δηλαδή στραμμένο προς την μεγιστοποίηση του κέρδους (οικονομικού πάντα).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s